Op 15 maart 2020 ging Nederland op slot. Horeca ging dicht en voorlopig geen feesten meer.
Op dat moment werkte ik al zestien jaar in het familiebedrijf. Als ondernemer in de financiële dienstverlening had ik inmiddels meer dan 400 klanten, een team van 3 mensen en de dagelijkse verantwoordelijkheid voor alle bedrijfsprocessen.
Aangezien ik veel klanten in de entertainment en horeca had, heb ik dat weekend flink in de rats gezeten. Hoe moest dit nou verder?
Maar al langer had ik het gevoel dat het niet meer klopte. Ik was na een mislukte poging op de universiteit in de verzekeringen gerold en na jaren hard buffelen had ik wat neer weten te zetten. Maar om te spreken van een passie: nee. Ik deed alles wel goed, maar het voelde nooit als het juiste.
Op maandagochtend opende ik LinkedIn. Een vriend had een post geschreven over zijn keuze om te stoppen met zijn baan om te gaan coachen. Het ging over vallen en of je dan blijft liggen, of opstaat. Hij sloot af met: Wat kies jij? Ik stuurde hem een appje: ‘Ik kan wel wat hulp gebruiken.’
Voor de start van het coachtraject schreef ik op het intakeformulier bij persoonlijke interesses: mensen helpen, meditatie, persoonlijke ontwikkeling. Mijn vriendin las mee en zei: Dan is toch duidelijk wat je moet doen? Coachen. Ze zei dat ze me al jaren niet meer had horen praten over coachen, terwijl ik het erover had toen ze me leerde kennen. En nog voor de eerste sessie, had ik het besluit genomen. Ik ging coachen.
In de maanden erna — tijdens de opleiding tot bewustzijnscoach — gebeurde er iets wat ik nog steeds moeilijk onder woorden kan brengen. Het getetter in mijn hoofd viel eindelijk stil. En na 40 jaar gevangen geweest te zijn door mijn gedachten, zakte ik uit mijn hoofd, mijn lijf in. Eindelijk rust. Ook was dit de periode waarin ik ontdekte dat het lichaam een onmisbaar onderdeel is als het gaat om emotionele verwerking. Ik had het gevoel dat ik eindelijk echt leefde.
In november 2020 rondde ik de opleiding af, klaar om de wereld te verbeteren…
Maar de jaren erna waren pittig. Eerder in 2018 kregen wij ons eerste kind, een zoon. Daar kwam in 2021 een tweede bij en in dat jaar stapte ik definitief uit de verzekeringen. Daarmee viel mijn inkomen volledig weg. De onbevangenheid waarmee ik was begonnen, maakte plaats voor geduw en getrek. Nu moest het gaan gebeuren.
Aan de buitenkant was ik bezig mezelf te verkopen als de succesvolle coach die het allemaal voor elkaar had. Aan de binnenkant typte ik gefrustreerd content achter mijn laptop, alleen thuis. Bij elk stukje dat ik schreef, fabriceerde ik een identiteit waar ik zelf nog niet klaar voor was. Er zat teveel onder de oppervlakte. Het moest en zou een succes worden. En die kramp was precies wat mij tegenwerkte.
In 2023 kwam ons derde kind ter wereld: nog een zoon. Met drie kleine kinderen onder de 4 jaar was het alle hens aan dek. Gebroken nachten, poepluiers en nog minder tijd om aan de business te werken. Het lag helemaal stil.
Het jaar erop trok mijn vriendin eindelijk aan de rem. Ze zag dat ik niet happy was, dus ging ik voor het eerst op zoek naar een baan. De optie om te blijven coachen ging van tafel en dat deed pijn. Maar ergens liet ik de druk los, omdat ik inzag dat de identiteit die ik me had aangemeten de blokkade was.
Met het loslaten van het coachen, kwam ‘ineens’ een vacature van I AM College op mijn pad, een MBO4-opleiding voor ondernemers. Hier begeleid ik sinds september 2024 met veel plezier studenten bij hun eerste stappen in het ondernemerschap. Eindelijk weer onder de mensen.
Maar mijn rol als coach bleek niet echt dood. Hij lag alleen even op de plank. Vanuit mijn werk op school ontstond weer ruimte om het opnieuw op te pakken. Dit keer zonder de kramp van toen.
Ik heb inmiddels meerdere versies van mezelf zien sterven. De student die niet afstudeerde. De financieel adviseur. De succesvolle life coach. Elke keer deed dat pijn. Maar elke keer maakte het weer ruimte voor het nieuwe.
Nu werk ik met mensen die zich leegknokken in de rollen die ze zijn gaan spelen. De succesvolle manager. De gedreven ondernemer. De betrokken ouder.
Ik ken dat van binnenuit en stel je de vragen die je jezelf niet stelt.
Mensen die zichzelf goed kennen en juist daarom vastlopen. Die van alles proberen, maar merken dat hard werken alleen niet meer verder brengt.
Voor mij was het sturen van één appje voldoende om mijn leven de andere kant uit te sturen. En dat gun ik jou ook.
Ik ben Ludzer…
Bewustzijnscoach, ondernemer en vader van drie jongens van onder de 8.
06-21535802